Кызыл Байрак балалары Шүрәледә кунакта булдылар

Очрашу башында балалар белән язучының тормышы һәм иҗат юлы турында сөйләштеләр, аның милли әдәбиятка һәм мәдәнияткә керткән өлешен ассызыкладылар. Соңыннан катнашучылар Габдулла Тукайның 1907 елда язылган һәм дөньяның 15 теленә тәрҗемә ителгән мәшһүр «Шүрәле» поэма-әкиятен укыдылар һәм тыңладылар. “Шүрәле" Тукайның иң танылган әсәрләреннән берсе һәм ул Татарстанның мөһим мәдәни символына әверелде. Поэма мәктәп программаларына кертелгән, рәссамнарны, композиторларны һәм мультипликаторларны рухландырган: аның мотивлары буенча Фәрит Яруллин балеты һәм мультфильм иҗат ителгән. Тукай ярдәме белән «Шүрәле» сүзе тарихи милли мифның бер өлешенә әверелде. Бу поэмада татар халкы рухы яши.  

Тукай образларының тылсымлы дөньясына һәм татар фольклоры мохитына чумып, балалар белән әсәрнең мәгънәсе турында фикер алыштылар, төп герой - батырның тапкырлыгын, акыл һәм зирәклек тантанасын, татар шагыйренең талантын билгеләп үттеләр. Поэма гыйбрәтле генә түгел, күңелле дә: башка рухлар тарафыннан Шүрәледән көлү күренешләре хикәяләүгә җиңеллек һәм халык интонациясе бирә. Поэманың төп идеясе: кеше акылын ачык саклап, тапкырлык күрсәтә, хәтта иң куркыныч аждаһаны да җиңәргә сәләтле. Шүрәле - татарның урман пәрие: шыксыз, куркыта торган, әмма шул ук вакытта беркатлы һәм ышанучан. Аның  «уйнарга» һәм кешене кытыкларга теләве аның җенле булуын, әмма шул ук вакытта балаларча беркатлылыгын ассызыклый. Ул кеше акылын күрсәткәнче генә куркыныч, ә егет кыю, тапкыр, тыныч. Ул куркыныч алдында вәсвәсәгә бирелми һәм көч белән түгел, акыл белән җиңә. Аның мисалында Тукай халык зирәклеген гәүдәләндерелгән: «көч — зирәклектә».

Чарада катнашучылар өчен уеннар һәм биремнәр оештырылды, балалар үзләрен төрле активлыкларда күрсәттеләр.

Әдәби сәгать Габдулла Тукай иҗаты белән кызыксынуны үстерүгә, балаларны мәдәни мирас белән таныштыруга һәм укуга мәхәббәт формалаштыруга ярдәм итте. Бу чын әдәби маҗара иде, ул якты тәэсирләр калдырды